Rzeźba w epoce odrodzenia
W rzeźbie epoki odrodzenia obserwujemy silny wpływ sztuki antyku. Wzorem stały się antyczne posągi bogów i bohaterów. Artyści w ten sposób wyrażali swój podziw dla idealnej harmonii ludzkiego ciała, o wyważonych proporcjach. Rzeźbiarze odrodzenia korzystali z tego samego materiału: marmuru. Na nowo rozkwitło także odlewanie rzeźby z brązu. Rzeźba renesansowa wzięła swój początek we Włoszech, gdzie antycznych wzorów było najwięcej. Tematyką rzeźb odrodzenia były przede wszystkim dzieła religijne tworzone na zamówienie kościoła. Jednakże obok tych dzieł powstawały też dzieła świeckie, przedstawiające istniejących ludzi o ich naturalnych proporcjach i wyglądzie(rzeczywisty wygląd twarzy, postawy i stroju). Dużą popularność zyskały realistyczne pomniki konne, wzorowane na rzymskich posagach(przede wszystkim Marka Aureliusza). Słynne są także dwa pomniki kondotierów na potężnych rumakach. Rzeźby te, również są niezwykle realistyczne, łącznie z posągiem konia. Największą sławę zyskał w rzeźbie epoki odrodzenia Michał Anioł Buonarroti. W rzeźbach epoki odrodzenia dominuje swobodny układ postaci, formy ukształtowane przez naturę oraz naturalność gestów.