Malarstwo w epoce odrodzenia
Malarstwo tej epoki najwcześniej rozkwitło we Włoszech(w początkach XIV wieku). Za pierwsze przejawy tego malarstwa uznawane są obrazy i malowidła ścienne. Nowy, świecki światopogląd tej epoki zadecydowały o nowych treściach malarstwa. Obok obrazów religijnych, przeznaczonych do kościoła artyści tworzyli również dla władz miejskich i książąt. Dlatego też postacie na obrazach zaczęły wyglądać zupełnie inaczej. Malowane były w sutych, pięknie zdobionych strojach, w bogatych wnętrzach. Ten świecki przepych udzielił się obrazom religijnym. Chrystus, Matka Boska i święci ukazywani byli w rozległych komnatach, ozdabianych zgodnie z panującą modą. Pojawiła się również nowa tematyka mitologiczna, związana z dziejami starożytnych bogów i bohaterów. Postacie renesansowe wydają się idealnie zbudowane, naturalne w ruchu, coraz bardziej zróżnicowane w wyglądzie i wyrazie twarzy a poza tym znajdują się w przestrzeni, naśladującą do złudzenia przestrzeń rzeczywistą. Odkrycie perspektywy trójwymiarowej zbieżnej, pozwoliło malarzom odrodzenia ukazywać postacie i sceny w przestrzeni otwierającej się w głąb obrazu. Artyści w odrodzeniu stosowali także miękki modelunek światłocieniowy(oddawali każde natężenie światła, każde zgęstnienie cienia na przedstawionych postaciach, a także subtelne przejścia miedzy światłem i cieniem).