Epoka odrodzenia w Polsce
Początek polskiego odrodzenia wiąże się z panowaniem Jagiellonów: Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta. Ich wawelska siedziba(przede wszystkim arkadowe krużganki) stała się jednym z najświetniejszych pomników architektury renesansowej poza terytorium Włoch. Zbudowali ją dwaj Włosi: Franciszek zwany Florentczykiem oraz Bartłomiej Berrecci. W ślad za królem arkadowymi krużgankami zaczęli zdobić swoje rezydencje przedstawiciele znaczniejszych rodów. Arcydziełem polskiej architektury z rodzaju budowli centralnej przykryta kopułą, jest kaplica Zygmuntowska na Wawelu. Salę Poselską na Wawelu przykrywa strop kasetonowy z krzyżujących się ozdobnych belek drewnianych. Niżej, pod sufitem biegną pasy malowideł ściennych, tak zwanych fryzów. Inną budowlą polskiego odrodzenia jest zamek w Baranowie z dziedzińcem arkadowym. Kamienice były ozdabiane okazałymi wejściami ujętymi w dekoracyjne portale, czasami z wewnętrznymi krużgankami oraz paradnymi grzebieniami na szczycie, tak zwanymi attykami. Najczęściej stosowano piękne, eleganckie portale zamknięte u góry łukiem półkolistym, ozdobione drobną, delikatną dekoracją roślinną. Słynne są także niezwykle bogato zdobione, kamienice kazimierzowskie z okresu późnego średniowiecza.